این پیام ضروری در پی قرارداد میلیاردی چند روز اخیر می باشد.

یاد دارم یک غروب سرده سرد می گذشت از کوچه ما دوره گرد دوره گردم کهنه قالی میخرم دست دوم جنس عالی میخرم کاسه و ظرف سفالی میخرم  گر نداری کوزه خالی میخرم اشک در چشمان بابا حلقه بست عاقبت آهی کشید بغضش شکست

اول سال و نان در سفره نیست

ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟

بوی نان تاز هوش ما را برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خواهرم بی روسری بیرون دوید گفت آقا سفره خالی میخرید؟

با عرض سلام و تبریک به همه  مادران گل این سرزمین و تبریک روز مادر، که تا زنده هستند قدرشونو بدونیم و با اونا مهربون باشیم .

از امام سجاد (ع) روایت شده است که فرمود: مردی به حضور حضرت خاتم الانبیاء (ص) شرفیاب شد و اظهار داشت :
ای رسول خدا! من مردی گنه کار و آلوده به معصیت هستم و از انجام هیچ گناهی فروگذاری نکرده ام، آیا امید آمرزش برایم هست؟
رسول خدا(ص) پرسید: آیا پدرت و مادرت زنده هستند؟ مرد گفت:  فقط پدرم زنده است . پیامبر اکرم (ص) فرمود : برو با او خوشرفتاری کن . آن مرد رفت و پیامبر (ص) بعد از رفتن او زیر لب زمزمه می کرد: ای کاش مادرش زنده بود!

مستدرک الوسایل / ج 15 / ص 180

با عرض سلام خدمت دوستان عزیز این شعر با لهجه جنوب خراسان (عشق آبادی) می باشد. شرمنده بهتر از این نتونستم اعراب بگزارم.

چهل سال از عُمرُم گُذَشت اما هنوزُم بی زَنَم              هر کس که بی پولهَ چو موُ از سیفیه ابطر شُدَه

قَدُم دِ زیرِ بارِ قرض گِردِیدَه مانند ِکِموُن                    کِلَم زِ دَستِ روزگار بی پشمُ و مویهَ گَر شُدَه

شاگردِ بی پول و زِرَنگ گِردِیدَه دِلاکِ حموم              وآز بِچِه پولدارِ خِپِل با ضربِ پوُل افسر شُدَه

پیرخرِ زِشتِ سیاه با پول شُدَه اَسبِ نِجِیب                  اسبِ نِجیبِ بی نوا درِ چَشمِ مِردُم خر شُدَه

وقتِ سوارِ بِنز بَشَه بِچِه کِلاغ طاوسیهَ                      طاوسِ زیبای فِقیر از  بِچِه زاغ بِدتر شُدَه

والا مُو کِه دَر حِیرَتُم ای پول دِ جِیبِ هر کیهَ               حرفاش وَحی مُنزَلَهَ فِرزَندِ  پِیغمبَر شُدَه

مرد مُسلمُونِ فقیر ماندهَ بِرّیَک لُقمِه نُون                      پیش زَنُ و اَهلُ و اَیال جُفت چَرخِ او پَنچَل شُدَه

تِقوا و تَرسِ از خُدا مِخصُوصِ روزِ جُمعِیهَ                   حاج تاجر از شِنبِه  بِه بعد از بِیخُ و بَن کافر شُدَه

هر جا کِه پوُلهَ مُشکِلات تُخمِ شِهین گُم می شود        دِر دَستِ بی پول مُرغ هُم از سَنگ ُ و لاخ صِف تَر شُدَه

وقتی کهِ بی پولی دِرا  تُند تُند دِروُت بِستَه مِرهَ               هر جا کهِ پولا شُد زیاد دیوارِ سِنگی دَر شُدَه

پولدار اَگهِ بَشهَ نِجس مِردُم مِگَن پاک چهِ عیب            بی پول، حَلالِش شُد حَروُم از خوکُ و سَگ بِدتَر شُدَه

اَصل و نِتاجُ و اِعتبار ، تِنها حِسابِ بانکِیهَ                       وَقتهِ حسابِش خَلِیهَ شیر از شُغال کِمتَر شُدَه

روبا  اَگهِ پوُلدار بَشَه روزا  پِلَنگَهَ شِو نِهنگ                  کَفشِ سَگِ پُولدار و دزد، از بَرق شیر اَفضَل شُدَه   

زیبای چهاردهَ سالهَ چون بی پولهَ مُندَ بِیخِ رِیش           پیرزالِ پوُلدار، با سِه شوی واز تَازِگی دُختَر شُدَه

هَر کَس کِه پولدارَ خُودِش پاسگاهُ و فِرمانداریهَ            قاضی و بانکی و مُدیر دِر پِیش او نوُکرَ شُدَه

پارسال فِلانِی پول نِدِش زُورِش نِبُود قَد چِغوک             حالا بهِ ضربِ اِسکناس از فیل پُر زُور تَر شُدَه

احسان برقی

       از خواب بیدار شد. هنوز یک چشمش باز و یکی بسته بود. آفتاب روی صورتش افتاده بود. انگار روی پوستش طب سوزنی آزمایش می کرد. پتو را کشید روی سرش. بوی خواب دیشب از نواحی شمالی شلوارش پیچید توی دماغ و بعد مغز سرش. پتو را کنار زد و نشست. سریع پرید توی حمام. با خودش زمزمه کرد:«کی باشد نسیم تاهل به دماغمان بخورد و بوی احتلام را از اعماق تاریک کله ی پو کمان بیرون بکشد. رجل ادبی هم بودیم و نمی دونستیم ها!»

       لباس هایش را سریع پوشید و زد بیرون. پیراهن آبی اش را تازه گرفته بود. سر برج بود و حقوق تازه اش جو گیرش کرده بود. از دکه، روزنامه گرفت و پله های مترو را رفت پایین. کارت را گذاشت روی دستگاه و رفت تو. روی مسافرهای قطار دقیق شد و واگن خلوت تر را انتخاب کرد؛ سوار شد. خواب دیشب هنوز توی سرش وول می خورد؛ به جاهای حساس نکشیده بود که ... . صندلی ها پر بود؛‏یک گوشه ایستاد . نگاهی به روزنامه انداخت. تیتر روزنامه، مسکن و تورم و مافیای اقتصادی را به هم بافته بود. مثل زنجیر سیاه و کلفتی که انداخته باشند وسط برف سفید کاغذ روزنامه.

       خنده های ریز ریز دختری نگاهش را کشید به طرف خودش. دختر تقریبا نود درصد در آغوش پسری بود. سریع نگاهش را گرفت و روزنامه را دید:«مشکل مسکن و سن بالای ازدواج» با خودش گفت:« چرا مافیا؟ چرا اینقدر حسادت؟ مرگ بر حسادت!» انگشت های دختر که به بهانه ی سرخی گونه های دوستش، صورتش را لمس می کرد، چنگ انداخت به نگاهش و از روی روزنامه کند. دختر و پسر طنابی ساخته بودند و انداخته بودند دور چشم هایش. طنابی که محکم تر و کلفت تر از زنجیر تیتر روزنامه بود... .

     هفته بعد که وارد مترو شد دستش در دست های دختری حلقه بود. دیگر روزنامه دستش نبود. از مسکن و تورم هم بی خبر بود. دیگر با خودش فکر نمی کرد:«چرا مافیا؟ چرا حسادت؟ مرگ بر حسادت!» وقتی به دوست دخترش می گفت:«چقدر دستات نرمند!» نگاه جوانی از روی روزنامه و تیتر « مسکن و تورم » کشیده شد به طرفشان. جوان زیر لب می گفت:«چرا مافیا؟ چرا حسادت؟ مرگ بر حسادت!»

گویند: مردی نزد پزشکی رفت و گفت: به درد دل شدیدی گرفتارم. پزشک هر چه معاینه کرد اثری از درد ندید، پرسید: شغل شما چیست؟

گفت : شاعرم و در موضوعات گوناگون شعر گویم. گفت: به تازگی شعری گفته ای که برای کسی نخوانده باشی؟ گفت: چند شعر عالی گفته ام و کسی را نیافته ام بخوانم. دکتر گفت: برای خودم بخوان. وقتی که خواند، گفت: برو که خوب شدی. پرسید: چگونه بدون خوردن دارو خوب شدم؟ دکتر پاسخ داد: هر شاعری که شعر گوید و کسی را نیابد از برای او بخواند آن شعر روی دل او می ماند، و سبب دل درد او می گردد، چنانچه شعرهای تو موجب دل درد تو شده بود، اکنون که خواندی از روی دلت برداشته شد و خوب شدی.

شاعر گفت: پس اجازه بدهید هر گاه شعری سرودم و کسی را نیافتم بخوانم به سراغ شما آیم که مبتلا به درد دل نشوم. دکتر گفت: آن وقت من گرفتار سر درد می شوم و من طاقت سر درد ندارم .

لطایف الطوایف، ص 207

خسته ام از آرزوها، آرزوهای شعاری

شوق پرواز مجازی، بال های استعاری

لحظه های کاغذی را روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی، زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین، پله های رو به پایین

سقف های سرد و سنگین، آسمان های اجاری

با نگاهی سرشکسته، چشم هایی پینه بسته

خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده، میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده، گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی، پارک های این حوالی

پرسه های بی خیالی، نیمکت های خماری

سرنوشت روزها را روی هم سنجاق کردم:

شنبه های بی پناهی، جمعههای بی قراری

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من، صفحه باز حوادث

در ستون تسلیت ها، نامی از ما یادگاری

زنده یاد قیصر امین پور

 طلوع می کند آن آفتاب پنهانی

ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی

دوباره پلک دلم می پرد نشانه چیست

شنیده ام که می آید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر است از هزار بار بهار

کسی شگفت، کسی آن چنان که می دانی

                                                           مرحوم قیصر امین پور

گویند: طالب علمی بود بی طالع، هر گاه می رفت که رخت بشوید هوا ابر می شد و باران می بارید . روزی به دکان بقال رفت که صابون بخرد، درهمی به بقال داد و گفت:آن را بده، اسم نبرد، بقال نفهمید، که او چه می خواهد؟

گفت: روغن می خواهی یا برنج یا آرد؟ هر چه نام برد گفت: نه، آخر بقال گفت : صابون می خواهی؟ گفت: آهسته که آسمان نداند!

تازه به جبهه آمده بود و عقیده داشت هیچ چیزی جز شوق شهادت او را نمی توانست به جبهه بکشد.

استعداد خاصی در تیر اندازی و گرفتن گرا داشت. معمولا از گروه جدا می شد و به نقاط ویژه ای برای گرفتن مخابره گرای دشمن می رفت. هر کس از کار او تعریف می کرد،می گفت

من بی لیاقت گرای دشمنو می گیرم، اما شما گرای شهادت رو.

یک روز پشت خاکریز، زیر رگبار پی در پی دشمن، در حالی که از ترس، چهره اش خیس عرق بود، به یکی از بچه ها گفته بود؛ عن قریب بود که همه مون شهید بشیم. و او جواب داده بود : شهادت بسته به امر حق و لیاقت بنده است، نه آتش و رگبار دشمن. اگر رفتی پشت تریبون زندگی و شهادت دادی که من بنده خدا هستم، آن وقت پشت خاکریز هم که نباشی، شهد شهادت را می تونی تجربه کنی. در ثانی، بعضی ها تانک خدا هستن، مهمات خدا و نماینده خدا هستن . خدا نمی خواد به این زودی از کار بیفتن و عزل بشن.

روزهای سخت جنگ می گذشت. رفقایش یکی یکی شهید شده بودند. پنج سال جبهه را تجربه کرده بود، اما هنوز وقت اجابت دعایش نرسیده بود: شهادت!

ادامه مطلب...