اين پيام ضروري در پي قرارداد ميلياردي چند روز اخير مي باشد.

ياد دارم يک غروب سرده سرد مي گذشت از کوچه ما دوره گرد دوره گردم کهنه قالي ميخرم دست دوم جنس عالي ميخرم کاسه و ظرف سفالي ميخرم  گر نداري کوزه خالي ميخرم اشک در چشمان بابا حلقه بست عاقبت آهي کشيد بغضش شکست

اول سال و نان در سفره نيست

اي خدا شکرت ولي اين زندگيست؟

بوي نان تاز هوش ما را برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خواهرم بي روسري بيرون دويد گفت آقا سفره خالي ميخريد؟

با عرض سلام و تبريک به همه  مادران گل اين سرزمين و تبريک روز مادر، که تا زنده هستند قدرشونو بدونيم و با اونا مهربون باشيم .

از امام سجاد (ع) روايت شده است که فرمود: مردي به حضور حضرت خاتم الانبياء (ص) شرفياب شد و اظهار داشت :
اي رسول خدا! من مردي گنه کار و آلوده به معصيت هستم و از انجام هيچ گناهي فروگذاري نکرده ام، آيا اميد آمرزش برايم هست؟
رسول خدا(ص) پرسيد: آيا پدرت و مادرت زنده هستند؟ مرد گفت:  فقط پدرم زنده است . پيامبر اکرم (ص) فرمود : برو با او خوشرفتاري کن . آن مرد رفت و پيامبر (ص) بعد از رفتن او زير لب زمزمه مي کرد: اي کاش مادرش زنده بود!

مستدرک الوسايل / ج 15 / ص 180

با عرض سلام خدمت دوستان عزيز اين شعر با لهجه جنوب خراسان (عشق آبادي) مي باشد. شرمنده بهتر از اين نتونستم اعراب بگزارم.

چهل سال از عُمرُم گُذَشت اما هنوزُم بي زَنَم              هر کس که بي پولهَ چو موُ از سيفيه ابطر شُدَه

قَدُم دِ زيرِ بارِ قرض گِردِيدَه مانند ِکِموُن                    کِلَم زِ دَستِ روزگار بي پشمُ و مويهَ گَر شُدَه

شاگردِ بي پول و زِرَنگ گِردِيدَه دِلاکِ حموم              وآز بِچِه پولدارِ خِپِل با ضربِ پوُل افسر شُدَه

پيرخرِ زِشتِ سياه با پول شُدَه اَسبِ نِجِيب                  اسبِ نِجيبِ بي نوا درِ چَشمِ مِردُم خر شُدَه

وقتِ سوارِ بِنز بَشَه بِچِه کِلاغ طاوسيهَ                      طاوسِ زيباي فِقير از  بِچِه زاغ بِدتر شُدَه

والا مُو کِه دَر حِيرَتُم اي پول دِ جِيبِ هر کيهَ               حرفاش وَحي مُنزَلَهَ فِرزَندِ  پِيغمبَر شُدَه

مرد مُسلمُونِ فقير ماندهَ بِرّيَک لُقمِه نُون                      پيش زَنُ و اَهلُ و اَيال جُفت چَرخِ او پَنچَل شُدَه

تِقوا و تَرسِ از خُدا مِخصُوصِ روزِ جُمعِيهَ                   حاج تاجر از شِنبِه  بِه بعد از بِيخُ و بَن کافر شُدَه

هر جا کِه پوُلهَ مُشکِلات تُخمِ شِهين گُم مي شود        دِر دَستِ بي پول مُرغ هُم از سَنگ ُ و لاخ صِف تَر شُدَه

وقتي کهِ بي پولي دِرا  تُند تُند دِروُت بِستَه مِرهَ               هر جا کهِ پولا شُد زياد ديوارِ سِنگي دَر شُدَه

پولدار اَگهِ بَشهَ نِجس مِردُم مِگَن پاک چهِ عيب            بي پول، حَلالِش شُد حَروُم از خوکُ و سَگ بِدتَر شُدَه

اَصل و نِتاجُ و اِعتبار ، تِنها حِسابِ بانکِيهَ                       وَقتهِ حسابِش خَلِيهَ شير از شُغال کِمتَر شُدَه

روبا  اَگهِ پوُلدار بَشَه روزا  پِلَنگَهَ شِو نِهنگ                  کَفشِ سَگِ پُولدار و دزد، از بَرق شير اَفضَل شُدَه   

زيباي چهاردهَ سالهَ چون بي پولهَ مُندَ بِيخِ رِيش           پيرزالِ پوُلدار، با سِه شوي واز تَازِگي دُختَر شُدَه

هَر کَس کِه پولدارَ خُودِش پاسگاهُ و فِرمانداريهَ            قاضي و بانکي و مُدير دِر پِيش او نوُکرَ شُدَه

پارسال فِلانِي پول نِدِش زُورِش نِبُود قَد چِغوک             حالا بهِ ضربِ اِسکناس از فيل پُر زُور تَر شُدَه

احسان برقي

       از خواب بيدار شد. هنوز يک چشمش باز و يکي بسته بود. آفتاب روي صورتش افتاده بود. انگار روي پوستش طب سوزني آزمايش مي کرد. پتو را کشيد روي سرش. بوي خواب ديشب از نواحي شمالي شلوارش پيچيد توي دماغ و بعد مغز سرش. پتو را کنار زد و نشست. سريع پريد توي حمام. با خودش زمزمه کرد:«کي باشد نسيم تاهل به دماغمان بخورد و بوي احتلام را از اعماق تاريک کله ي پو کمان بيرون بکشد. رجل ادبي هم بوديم و نمي دونستيم ها!»

       لباس هايش را سريع پوشيد و زد بيرون. پيراهن آبي اش را تازه گرفته بود. سر برج بود و حقوق تازه اش جو گيرش کرده بود. از دکه، روزنامه گرفت و پله هاي مترو را رفت پايين. کارت را گذاشت روي دستگاه و رفت تو. روي مسافرهاي قطار دقيق شد و واگن خلوت تر را انتخاب کرد؛ سوار شد. خواب ديشب هنوز توي سرش وول مي خورد؛ به جاهاي حساس نکشيده بود که ... . صندلي ها پر بود؛‏يک گوشه ايستاد . نگاهي به روزنامه انداخت. تيتر روزنامه، مسکن و تورم و مافياي اقتصادي را به هم بافته بود. مثل زنجير سياه و کلفتي که انداخته باشند وسط برف سفيد کاغذ روزنامه.

       خنده هاي ريز ريز دختري نگاهش را کشيد به طرف خودش. دختر تقريبا نود درصد در آغوش پسري بود. سريع نگاهش را گرفت و روزنامه را ديد:«مشکل مسکن و سن بالاي ازدواج» با خودش گفت:« چرا مافيا؟ چرا اينقدر حسادت؟ مرگ بر حسادت!» انگشت هاي دختر که به بهانه ي سرخي گونه هاي دوستش، صورتش را لمس مي کرد، چنگ انداخت به نگاهش و از روي روزنامه کند. دختر و پسر طنابي ساخته بودند و انداخته بودند دور چشم هايش. طنابي که محکم تر و کلفت تر از زنجير تيتر روزنامه بود... .

     هفته بعد که وارد مترو شد دستش در دست هاي دختري حلقه بود. ديگر روزنامه دستش نبود. از مسکن و تورم هم بي خبر بود. ديگر با خودش فکر نمي کرد:«چرا مافيا؟ چرا حسادت؟ مرگ بر حسادت!» وقتي به دوست دخترش مي گفت:«چقدر دستات نرمند!» نگاه جواني از روي روزنامه و تيتر « مسکن و تورم » کشيده شد به طرفشان. جوان زير لب مي گفت:«چرا مافيا؟ چرا حسادت؟ مرگ بر حسادت!»

گويند: مردي نزد پزشکي رفت و گفت: به درد دل شديدي گرفتارم. پزشک هر چه معاينه کرد اثري از درد نديد، پرسيد: شغل شما چيست؟

گفت : شاعرم و در موضوعات گوناگون شعر گويم. گفت: به تازگي شعري گفته اي که براي کسي نخوانده باشي؟ گفت: چند شعر عالي گفته ام و کسي را نيافته ام بخوانم. دکتر گفت: براي خودم بخوان. وقتي که خواند، گفت: برو که خوب شدي. پرسيد: چگونه بدون خوردن دارو خوب شدم؟ دکتر پاسخ داد: هر شاعري که شعر گويد و کسي را نيابد از براي او بخواند آن شعر روي دل او مي ماند، و سبب دل درد او مي گردد، چنانچه شعرهاي تو موجب دل درد تو شده بود، اکنون که خواندي از روي دلت برداشته شد و خوب شدي.

شاعر گفت: پس اجازه بدهيد هر گاه شعري سرودم و کسي را نيافتم بخوانم به سراغ شما آيم که مبتلا به درد دل نشوم. دکتر گفت: آن وقت من گرفتار سر درد مي شوم و من طاقت سر درد ندارم .

لطايف الطوايف، ص 207

خسته ام از آرزوها، آرزوهاي شعاري

شوق پرواز مجازي، بال هاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را روز و شب تکرار کردن

خاطرات بايگاني، زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين، پله هاي رو به پايين

سقف هاي سرد و سنگين، آسمان هاي اجاري

با نگاهي سرشکسته، چشم هايي پينه بسته

خسته از درهاي بسته ، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده، ميزهاي صف کشيده

خنده هاي لب پريده، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي

پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري

سرنوشت روزها را روي هم سنجاق کردم:

شنبه هاي بي پناهي، جمعههاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزي، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه باز حوادث

در ستون تسليت ها، نامي از ما يادگاري

زنده ياد قيصر امين پور

 طلوع مي کند آن آفتاب پنهاني

ز سمت مشرق جغرافياي عرفاني

دوباره پلک دلم مي پرد نشانه چيست

شنيده ام که مي آيد کسي به مهماني

کسي که سبزتر است از هزار بار بهار

کسي شگفت، کسي آن چنان که مي داني

                                                           مرحوم قيصر امين پور

گويند: طالب علمي بود بي طالع، هر گاه مي رفت که رخت بشويد هوا ابر مي شد و باران مي باريد . روزي به دکان بقال رفت که صابون بخرد، درهمي به بقال داد و گفت:آن را بده، اسم نبرد، بقال نفهميد، که او چه مي خواهد؟

گفت: روغن مي خواهي يا برنج يا آرد؟ هر چه نام برد گفت: نه، آخر بقال گفت : صابون مي خواهي؟ گفت: آهسته که آسمان نداند!

تازه به جبهه آمده بود و عقيده داشت هيچ چيزي جز شوق شهادت او را نمي توانست به جبهه بکشد.

استعداد خاصي در تير اندازي و گرفتن گرا داشت. معمولا از گروه جدا مي شد و به نقاط ويژه اي براي گرفتن مخابره گراي دشمن مي رفت. هر کس از کار او تعريف مي کرد،مي گفت

من بي لياقت گراي دشمنو مي گيرم، اما شما گراي شهادت رو.

يک روز پشت خاکريز، زير رگبار پي در پي دشمن، در حالي که از ترس، چهره اش خيس عرق بود، به يکي از بچه ها گفته بود؛ عن قريب بود که همه مون شهيد بشيم. و او جواب داده بود : شهادت بسته به امر حق و لياقت بنده است، نه آتش و رگبار دشمن. اگر رفتي پشت تريبون زندگي و شهادت دادي که من بنده خدا هستم، آن وقت پشت خاکريز هم که نباشي، شهد شهادت را مي توني تجربه کني. در ثاني، بعضي ها تانک خدا هستن، مهمات خدا و نماينده خدا هستن . خدا نمي خواد به اين زودي از کار بيفتن و عزل بشن.

روزهاي سخت جنگ مي گذشت. رفقايش يکي يکي شهيد شده بودند. پنج سال جبهه را تجربه کرده بود، اما هنوز وقت اجابت دعايش نرسيده بود: شهادت!

ادامه مطلب...